BİR HASTANE ANISI
BİR KAYBOLUŞ ÖYKÜSÜ
Hastayım,
Bir haftadır kafesteyim,
Göremedim yaylamı köyümü,
Acıyı katık ettim,
Yedim öğünümü.
Zeytinimizin terini,
Arımızın balını.
Yemeseydim,
Köyümün üzümünü,
Kara incirini,
Bunca direnemezdim.
Özümü oymağımdan,
Özsuyumu,
Ana sütüne eş,
Keçi sütünün kaymağından aldım.
Uzun ince yollara sayelerinde daldım.
***
Bülbülü altın kafese koymuşlar ah vatanım demiş. Tam da böylesi duygular içindeyim.
Çalapala “Gebeceli Pazara Geder” gibi yazacağım.
Bizim Gebeceliler zanaatkar, çalışkan ne güzel insanlar. Konuşmaları da yüksek sesle açık ve net, tam demokrasi.
İki sene önce sağ ayak kaytarmaya başlayınca hemşehrisi beyin cerrahı Doç. Dr. Ahmet BEKAR’ı aradı.
“Gel ama biraz beklersin” dedi. Ücreti girerken alıyorlar, çıkarken koyverip salıyorlar. İki saat bekledi. Baktı derdi birken bin olacak, evrakları yırtıp çöpe atıp en iyi Hızır İlyas/Hıdırellez (Hızır = Kara’daki, İlyas = Sulardaki koruyucumuz) insanın kendisidir deyip bu günlere geldi.
Her erkek gibi alışveriş merkezlerini sevmez. On Dakka geçmez sağ ayak ortalıkta yok. İşin kötüsü hanımı kaybediyor bulamıyor. Hanım zaten 7 kez tavaf edip sekizinci de alışveriş yapıyor .Raflar dersen bubi tuzaklarıyla, mayınlarla dolu. Eşi “benimle olmamak için böyle yapıyorsun” kuruyor. İşe bak,bir de adı madrabaza çıkıyor.
Oldum olası Hasta,Hastane, Hapisane 3H fobisi var. Uzak durur önlerinden bile geçmez. Eşi bir gün televizyonda bel fıtığıyla ilgili bir program seyretmiş telefonda kükrüyor.
“Alo, canısı senin hemen ameliyat olman gerekiyor, ben sana falanca güne randevu aldım.” deyip ”Evin direği” yıkılıyor sendromuna giriyor. Kaburga kemiği endişeli.
Gittikleri doktor “korseyi ilaçları kullan 15 gün sonra gel” demişti, o da zamanında gidiyor karşısına ameliyat çıkıyor. Otuz beş yıldır mesleği öküz altında buzağı aramak olan denetçi bir adem bu kadar kolay kafese girmez diyor bir de fizik tedaviciye görünüyor. O ise elime bir şema verip şu hareketleri yap hükmüne vardı. Eşimse boyuna emar emar deyip ameliyat nakaratında. Bir de ÖSSY’e girecek Elif’ime ağzımdan kaçırdım, karşı güçler birken iki oldu. Elif arıyor, “aba araştırdım çok risk altındasın”, hanım öbür taraftan “sen ne zaman ameliyat olacaksın?”
Elimde bel röntgeni ile beyin cerrahına gittim. İki kağıt tutuşturdu elime biri hareketli omurga röntgeni diğeri emar için. Randevuyu aldı 14,30 ve 16,30.Aynı firma ama biri Hanya’da,diğeri Konya’da. Zamanında Hanya’dayım: “Daha önce geldiniz mi, ilaç kullanıyor musunuz?,… ıvır zıvır. Hepsine aynı cevap:
“Aspirinden başka yabancı güç değmemiştir bedenime, organiktir her yerim.”
Hemen kameranın karşısına aldılar,mesleğini her şeyin üstünde tutan bir kızcağız bir film çekti, alet bozuldu. No’ldu?
“Elektrikçi gelecek, 30 Dk bekleyin.”
“Gelmez dedim.Saat 16,00’ya geldi tamirci yok.
“Beni arayın yarın gelirim, yoksa hır çıkaracağım fobim 4 H oldu.”
“Size ‘Nazar’ değdi” dediler.
Konya’ya 5 dakika önce yetiştim, aynı sorular 4H fobimi hatırlattım, herkes bana baktı, bi tanesi:
“Abi ne iş yapıyon?” dedi.
Anında cevapladım:
“Keçi Çobanıyım.”
Ortalıkta uhrevi bir sessizlik. Yarım saat geçti ses yok. şöyle bir kıpraşıp sekreterlere bıyık burarak bakış attım. 60 Dakka oldu hala tık yok. Direkten;
“Şimdi burayı harabeye çevireceğim” dedim. Al sana 5H. Kızlardan birisi kendinin duyabileceği bir mırıltıyla
“Anastezili bir hasta geldi, odada o var” deyip, “size Nazar değdi”’yi ekledi.
Neyse beni uzay gemisi gibi bir aletin içine aldılar. Yerleştirip ikinci bir emre kadar hiç kıpraşma talimatı verdiler.Ale, uçağın pistte hareketi gibi bir uğultuyla başlayıp makinalı tüfek atışları, arada bir nokta atışları, uçaksavarlar, ihtiraklı top mermileri, ortalık yıkılıyor, sağ ayak kopacak. İdrar kesesini zor tutuyorum, sanki olimpiyatlarda madalya kazanacak atlet gibi 10 dakika dişimi sıkıp, “dayanaksın”’ı tekrarlıyorum.
Ertesi gün elimde bir çuval film doktorun karşısındayım. Karar: “Sende bel fıtığı, 4., 5. omurgalar arası disk kayması, sonun felç olabilir. Sonuç: Acilen ameliyat. Maliyet ve iş planını alıp çıktım.
Doç.Ahmet BEKAR’dan randevuyu aldım. Sıra bana geldi karşısındayım. Ahmet gürledi:
“Ayrıca senin 5. omurganın 4’e basan sağ kulakçık kırık, kesin ameliyat. İyi ki başka yerde olmamışsın felç olurdun.”
Burda n’olurum. Bizim Şeref’in oraya kafeslen, gerisini merak etme sen.
Az sonra yakışıklı Yörük tipli genç biri şimşek gibi girdi odaya.
“Ben Doçent Dr. Şeref DOĞAN…” Direkt daldım:
“Beni mıhlayacakmışsın.” Bastı kahkahayı.
“Abi nerelisin?”
“Antalya….”
“Ben de Adana…Sıcak kanlı, iki Akdeniz çocuğu. Hemşeriyiz. Bu iş tamam. Yarın yat, ertesi gün 16.30 operasyon.” Mustafa kemal gibi; ““Beni Türk Hekimlerine (mi) emanet edeyim. Benden bir yaş küçük öldü ama etrafındakilerin çoğu 70-80’i buldu, dalya diyenler bile oldu dedim. Gülüştük.
17.06.2009 saat 16.20 ameliyathane kapısında sedyede üryanım. Eşim kapının önünde. Önümde bir kapan var yüzü koyun yatırıp her yanımı fişleyip, orta direği işleyecekler. Ekip’e bakıyorum, biz can derdindeyiz, ohooo onlar şölende, keyfi alemdeler. Bir taraftan da arı gibiler, takviyeli 5. vites işlerinin peşindeler.
Bir Dr.Elif BAŞARAN var ya bu çocuk ne yer ne içer ne zaman yatar, kalkar akıl erdiremedim, tam bir melek. Kızların hepsi sıfır beden, kırlangıç sürüleri gibi bir oraya bir buraya günde en az 20 km yol yapıyorlar. Saat 17’ye 10 var, “yatır” diyorlar, Şeref’in Başyardımcısı olduğunu sandığım topsakal çocuk Hikaye Dosyası yok diyor. Oluyor 6H. Mezbaha gibi bir yer, aynı anda 6-7 kurban var, Benim Köroğlu kapının önünde. Birisi bana;
“10’dan geriye doğru say” diyor, karşıdaki saate bakıyorum, tam 17.00’ye geliyor.
“On” diyorum, gerisi yok.
Saat 20.00 bekleme odasında sadece bizim hanım kalıyor.Herkes geldi evimin direği yok,başlıyor ayılıp bayılmaya. Bir görevliye takılıyor gözü, can havliyle soruyor;
“Herkes çıkalı aylar oldu, benim kocam n‘oldu?”
“Neydi seninkisi?”
“Bel kayması. Ooooooo riskli. Bizimkisi benim kocamı öldürdüler” diye dertlenip yarım saatte 2 kilo veriyor. Ağlamaklı, topaç gibi dönüyor, 20.50 ‘de harika çocuklar beni gezegenimize fırlatıyor.
O da ne, sanki vücudumun her tarafı diş olmuş zangır zangır 5 dakka titriyor,21.00 de odama itiliyorum.
Benim Lokman Hekimliğime göre; insan vücudunda milyarlarca mikrop var. Doğanın en karmaşık savaşı burada sürüyor. Yaşamımızı sürdüren dost kuvvet mikroplarla ,bizi yok etmeye çalışan düşman kuvvet mikroplar karşı karşıya. Ben doğacıyım, organikçiyim. Mümkün olduğunca insan vücudunu kendi öz güçleri tedavi etsin düşüncesindeyim. Bağışıklık sistemi çökmesin, inorganik müdahalelerle dost mikroplar rehavete kapılıp hazır balık yemesin, sürekli balık tutsun ve kendini geliştirip hazır kıta olsun. Onun için Tıp’çıların Alternatif Tıp dediklerine ben geleneksel tıp diyorum. Çünkü modern tıp yokken “Koca Karı İlacı “ vardı. Bakın bizim Yörük kültüründe büyük anne büyük baba yoktur. Büyük anneye EBE deriz, büyükbabanın karşılığı DEDE’dir.Onun için çağımızın sağlıkçı EBE’leri bu Ünvanı atalarımızdan devralmışlardır.
Arşimet hamam sefasında “suyun kaldırma kuvvetini” keşfetmiş ya, ben de hastane kafesinde bir ilaç bi rde hastalık keşfettim. Ziyaretçi Hastalığı. Karpuz, su ilacı. Doktorlar Çince günde günde e naz 20, bazıları 50 km yol koşup, Hungara Munga, Humus, Sumulus, Kumulus tarzında bir dil konuşuyorlar. Türkçeyi bilip bilmediklerini anlayamadım.
Ziyaretçiler Her Konuda uzmanlar. Derdin yoksa ziyaretçi gelsin, dert zengini olursun. Ne kadar çok ziyaretçi gelirse o kadar ziyaretçi hastalığı riski var.
Doktor dostlara önerim, hastalıklar Listesine Ziyaretçi Hastalığı’nı reçetelerine en gelişmiş idrar söktürücü olan Karpuz’u ilave etsinler.
Hastalara önerim, iyileşinceye kadar hayvanların yaptığı gibi ve benim uyguladığım gibi kimseye haber vermeyin, kendi kabuğunuza çekilin, yoksa doktorun elinden gelen bir şey sağlam çıkamazsın.
Burada hastalığa da bir çift sözüm var:
Onca götlü göbekli adam varken, obezite de dünya birinciliğine koşan ülkemde,1,78 boyuyla 40 yıldır 65-67 kiloya demir atmış deri kemikten müteşekkil bir adamda ne işin var. Salak mısın ? Akıllı hastalığın olacağına, salak hastalığın olsun.
Aslında ben Darüssaade Ağası Hacı Beşir Ağa’yı yazacaktım. Neyin nesi, kimin fesi. “Defter-i Köhne” yi inceleyecektim.
Cehalet ve yoksulluk, bütün sorun burada. Bu ikisi insanı kimsesizleştirip kimliksizleştiriyor.
Emine abam (2003 galiba) telefon etti:
“Gardaşım benim böbreklerim sancılanıyor, ölecem.”
“Aba seni çocuklar otobüse bindirsinler, otogardan alırım.” Geldi. Özel bir hastanede yönetici dostuma “çekap mı cakup mu ablama onu yaptıralım” deyip götürdüm.
“İç hastalıkları uzmanına bir gösterelim” dedi. Bir tarayıcı var bilgisayar ekranına bağlı, doktor pat diye sordu:
“Daha önce ameliyat oldun mu?
“Evet.
“Ne ameliyatı?
“Apendisit.”
“Bu apaendisit değil 30-40 cm iz var, böbreğin de tek” dedi.
Ben kartal gibi indim doktorun ensesine. Şuurum kaydı. Ablam başladı anlatmaya,
“Ben kendi kendime gidip apandisitten ameliyat olup 15 gün yattım. Sonra Ali’nin çocukları duymuşlar, gelip aldılar.”
“Refakatçin var mıydı?”
“Yoğuduuuuu.”
Ben döndüm, elim ayağım titriyor, ”nalet olsun cehalet ve yoksulluğa, bunların yarattığı sahipsizliğe” diyorum ama doktor, olayı çevirmek için idare etmeğe çalışıyor. Ben ise bir türlü içimi boşaltamıyorum, ablamın yanında ağlamayı kendime yediremiyorum. Hemen büroma gittim, ablama bir bahane uydurup banyoda içimi boşalttım.
Beynimin bütün merkezleri olaya kilitlendi.Salaklık yapıp Hasan Hüseyin’i aradım, tutturdu “o hainin hesabını görmem lazım” deyip duruyor. Olayı soğuttum.
Bunu niye anlattım biliyor musunuz? Tanıkları hayattalar. Ameliyat izi de hayatta. BÜTÜN SORUNLARIMIZIN TEMELİNDE CEHALET VE YOKSULLUKTAN KAYNAKLANAN SAHİPSİZLİK VAR.
İki kardeş, iki ameliyat. Biri BİLİNÇLİ ve SAHİPLİ, diğeri YOKSUL, YETİM ve okumasız, adı DELİ EMİNE, bana göre benden çok zeki.
Köyümün çocukları bunları bilerek okusunlar, aydınlansınlar, soyulmasınlar, sömürülmesinler, ezilmesinler, bunlardan güç alsınlar. Okumuşlarla, varlık sahibi olan köyümüz insanı da ellerinden geldiğince köyümüze katkı koysunlar.
ANAMIN AK SÜTÜ GİBİ %100 HAKLI OLDUĞUMUZ HALDE YOKSULLUK,CEHALET ve KİMSESİZLİĞİMİZDEN 1.743 yılından beri 266 yıldır YAYLAMIZA KORKULAR İÇİNDE gidebiliyoruz.
N’olursun Abi, Mehmedimizin orta direğinde doğa katliamı diye 8 sütuna manşet verme. Bak Abi, ilk yazımda sana bir tuzak kurdum.
”Acı Bektaşi Veli” dedim. Mustafa abim siteye koyarken yaptı Acı’yı Hacı.
**
Ramazan Bayramında softa yolda Bektaşiye rastlar.
“Orucu ne yaptın?” der.
Bektaşi Allah Kabul etsin der ve yandan sorar;
“Ya sen?”
“Otuz gün tuttum, hiç kaçırmadım” der.
Bektaşi de;
“Benden 30 gün fazla tutmuşsun” deyip uzaklaşır.
Abi bu adamdan Hacı olur mu?
Bunu bilerek yaptım. Arada bir eğlenelim.
BURSA,22 Haziran 2009 Pazartesi